در سال ۱۳۹۳ بینایی‌اش را به طور کامل از دست داد. آن روزها سخت بودند؛ تخریب سلول‌های شبکیه، وداع با نور، و آغاز مرحله‌ای تازه از زندگی. اما همان‌گونه که در شطرنج هر شکست مقدمه‌ی یک حمله‌ی تازه است، لیلا نیز خود را با تاریکی وفق داد. او نه‌تنها ادامه داد، بلکه در بازی‌های آسیایی هانگژو ۱۴۰۲ دو مدال طلا و یک برنز کسب کرد نشانی از بازگشت درخشان او به اوج.

استان مهدی بخشی، فراتر از روایت یک ورزشکار معلول است؛ این داستانِ ظرفیت نامحدود انسان است. او با زندگی خود به ما نهیب می‌زند که "غیرممکن" تنها یک لغت بزرگ و توخالی در لغت‌نامه‌های کاغذی است که می‌توان در میدان عمل، آن را با یک فنِ کمرِ جانانه، ضربه‌فنی کرد.

جایگاه ویژه محمد عابد تبریزی در سنت شعر آذربایجان، به‌قدری آشکار بود که استاد محمدحسین شهریار نیز در ستایش این تداوم هنری میان پدر و پسر، آن را نمونه‌ای کم‌بدیل از وراثت شعری دانسته است.

تجلیل از علیرضا زرین‌دست در همایش «زنده‌نامان»، فرصتی است برای بازخوانی کارنامه فیلم‌برداری که دو سیمرغ بلورین جشنواره فجر و تندیس حافظ، تنها بخشی از تأیید رسمی تأثیر عمیق او بر سینما و تلویزیون ایران است.

جنگ آینده بیش از آن‌که جنگ سلاح باشد، جنگ تشخیص است. پیروز این میدان، بازیگری است که زودتر بفهمد، کمتر بگوید و دقیق‌تر عمل کند. این، منطق حاکم بر امنیت ملی در عصر جنگ شناختی است.

پروین‌قدس جنگ را نه از زاویه قهرمانان و پایان‌ها، بلکه از دریچه زندگی انسان‌ها روایت می‌کند. تصاویرش نه اعلامیه‌اند و نه شعار؛ بلکه ثبت آرام و صبور حضوری انسانی‌اند که در هیاهوی بحران‌ها در حال محو شدن است.

چهارمین آیین «زنده‌نامان تبریز» قرار است از قهرمانی یاد کند که نامش بر فراز بلندترین و خشن‌ترین جغرافیای زمین ماندگار شد؛ مردی که از نبرد با صخره، بوران، یخچال و مرگ سرافراز بیرون آمد، اما هرگز از میهمانی هیمالیا بازنگشت.

در روزهایی که واژه «خدمت» گاه در حصار تشریفات رنگ می‌بازد، دکتر مالک رحمتی قاعده‌ی بازی را تغییر داد. او مردی از جنس مردم بود که نه پشت میزها، بلکه در کوچه‌ها و کارخانه‌ها حضور داشت؛ حضوری آرام و بی‌ادعا. این گزارش، روایتی است از مدیری که در همان چهار ماه کوتاه، حصارهای نامرئیِ بروکراسی را شکست و نشان داد چگونه می‌توان با حذف کلیشه های اداری، سرعت تصمیمات کلیدی را به نفع مردم بالا برد.

تجلیل از حاج صمد قاسم‌پور در همایش «زنده‌نامان تبریز»، یادآور الگویی از «مدیر مردمی» و «خادم بی‌واسطه» است؛ چهره‌ای که پس از چهار دهه، همچنان محبوب مانده، مسائل روز را خلاقانه و منتقدانه دنبال می‌کند و شعر آیینی و ملی را مأموریت فرهنگی خود در روزگاری می‌داند که معنا بیش از هر زمان دیگری نیازمند پاسداری است.

آیت‌الله شهید سیدمحمدعلی آل‌هاشم، امام جمعه محبوب تبریز و سومین شهید محراب این شهر، نمونه‌ای کم‌تکرار از روحانیتی بود که پیش از تریبون، به متن جامعه رفت و با کنش میدانی، صداقت رفتاری و حضور بی‌واسطه در کنار مردم، سرمایه اجتماعی نهاد امامت جمعه را بازتعریف کرد؛ الگویی که امروز بیش از هر زمان دیگری، محل تأمل و بازخوانی است.